دومان

     برای

             تو

من این جا نشسته ام / بی خود و بی جهت/

                               و نمی دانم که چه را/ چرا/ هستم/ کلن/

و تو هی می افتی و می روی پایین /

                          به چه کاری نمی دانم ؟

مزه ی شیرین شیر قهوه ی سردت چه خش بید/

                                                    خوش گلم/

مزه ی شیرین لب پایینی ات چه شیرین تر بود/

                                              بوده است / شیزین ام/

                  شیرین ترین شیرینی یی که شیرینی اش /دلت را نمی زند /  

                                                                             هیچ وقت......./

با این همه/ هی به من می گویی در جا نزن/ جا نزن/

نمی دانم به کدام سازت برقصم/ رقصی که بلد نیست ام / اصلن/

                                             از بیخی که عرب ام/

                    عربی که نیستان اش را انداخت در من/

منی که برده ی زنجیر هام بودم که آواز می خاندند/

راستی / دقت کرده یی / دیده ییکه چه قدر من من می کنم/

            در حالی که سلط آشغال خودم بودم /

                                                    و شدم /  برای من ها و منمنهام ./

آه /خسته شدم/ از بس که

                               آدم کشتم /

کاش تخت خابی بود / تا کمی خسته گی در می کردیم /

                                                         دراز می کشیدیم/

       تخت خاب/ تخت بی خابی /

       خاب تخت/ تخت تخت تخت/

                                               آه/ که ما طفلکی ها چه قدر کناه داریم !/

                                                                                                 ۲۲/تیرماه/ دانش گاه دایام/

سر آخر/

یکی / به تر بگویم/ یک الاغی / یک جایی پیدا  می شود / در هم آن حوالی چراگاه ات /

                                                                               شاید هم کمی دور ترک /

                            و چشم هایش را به چشم های تو / کمی تا قسمتی / خیره می کند /

تو قلب ات کمی تند تر می تپد / هم از روی ساده گی و کاملن فیزیولوژیک الاغی/ و تو گمان می بری که تو را عاشق شده است ./

و سلام که می کند / بی برو برگرد / به یقین با خودت می گویی:/

                                                                                خود اش است / خود خود او / هم آنی که

                                                                        انتظارش را به تلخی و به سال ها  بر می کشیدم../

آه خدای من / ممنون ات هستم / خود خود خود اش است!/  و هم در این گاه و  بزنگاه  ندایی ت در می رسد :/ که / هه/ ارواح عمه ات/ یا کمی  به تر / جان عمه ات !/

پس از این ندا/ که از خدایگان چپ است/ ندایی دیگر ات در می رسد / ندایی که من اش خدای گان راست اش می خانم /

           او به حالتی که در آن هم حس تفاخر/ تفرعن/تمسخر/ ترحم/ خر کردن و دوست داشتن / موج-آ-موج می زند می گوید ات که:/

باور کن / باور اش کن / زنده گی  یی که من از برای شما انسان ها / یا الاغ های انسان نما  بر ساخته ام همین است دیگر !

بی خود / بی جهت/ و بی راه / دنبال چیز خاصی نگردید/ آن چیز دگر هیچ وقت دگر نیست دگر/

خیلی که حالی ات باشد / آی کیوت بالا باشد /

                                                      مجموع نقطه ها و لحظه های ناب/ این چشم در چشم ها و و سلام ها ودل تپک ها و دستی بر جام باده و دستی بر ساعد سیمین ساق معشوق .../و از این دست/  را که به هم وصل کنی / می رسی به چیزی به نام زنده گی / همین ! / به همین ساده گی. /

                                                                                                   دومان .....26تیرماه1387

به هزار و یک به هم بافتن ارض و سماوات ،

به هزار و یک امید و ترس دهشتناک

به هزار و یک چنین مباد و چنین بادا ک...

به هزار و یک اما و اگر ...

                       وهزار کاشکی و ایکاش...

جور می کنیم که پیش هم باشیم، مونس هم /یار هم/دل دار هم/ ندیم و هم دم هم /

وشایدکه اصلن سنگ شیشه ی غم برای هم باشیم.

اما نمی دانم چرا؟

    به هم که می رسیم/ پنجه می شویم/زخمه بر تار دل هم می شویم،!

   نمی دانم چرا؟

                     از بهر یک عذر خفیف/یک دگر را هی ملامت می کنیم!

        یا برای یک گناه،آن هم سخیف/ بارها هم را شماتت می کنیم!

تا هم چنان که پیش تر ها گفتم

با بهانه یا بی بهانه

چشم دل ام روشن شود از نور بی بدیل نگاه ات.

ومن

هم در آن لحظه

از تمامی خواستنی های دنیا

تنها تو را طلب کردم.

ای دیر یافته باز ات نمی نهم.

رواق منظر چشم من آشیانه ی توست

کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی توست

پير مرد كم كم  شست و هفت – هشت ساله نشان مي داد / شايد هم هفتاد تا/آرام  و سلانه سلانه توي پياده رو داشت راه مي رفت. /

دختركي با تيپ و قيافه ي امروزي از پشت سر پير مرد در حال  نزديك شدن به آن بود  /

پير مرد قدي بلند و  كشيده  داشت/ آن قدري بلند   كه گويي قوز پيدا كرده بود /

سينه هاي دخترك انگاري شق و رق تر و ورقلمبيده تر  از حد معمول بود /  و اندكي عجله تو راه رفتن اش بود /

 نان سنگكي تاشده بود روي ساعد دست راست پير مرد/  معلوم بود از آن پير مرد هايي است  كه هنوز توانايي انجام يك كارهايي  را دارند/

 دخترك  رسيد به پير مرد و در يك آن شانه به شانه اش شد /

پير مرد هم قدم شدن دخترك را حس كرد و سر اش را چرخاند و زوم كرد  روي  پستان هاي برجسته ي دخترك/

دخترك به خودش حساب نكرد  و لوندانه  گذشت /

پير مرد ديد اش رفت روي باسن ها /    

دخترك به چار راه رسيده بود و چشم هاي پيري هم سوي بيش تر از اين را نداشت  كه  بي خيال اش شد/

امان از پيري/